خرید کریو

خرید vpn

خرید vpn

خرید کریو

خرید vpn

خرید وی پی ان

وی پی ان

دانلود فیلم

تاریخچه ی مشهد | پارسی نویس

بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘تاریخچه ی مشهد’

پیشینه‌ی تاریخی نوغان

۲۹ بهمن ۱۳۹۱ بدون دیدگاه
لینک کوتاه به این نوشته:

   این نوشته هم بخوانید (تاریخچه‌ی مشهد)

در مورد نوغان همچون دیگر مناطق توس به ویژه در دوران قبل از اسلام اطلاع چندانی در دست نیست و مطالب پراکنده موجود در کتابها نیز روشن نمی‌سازد که نوغان در قرون اول و دوم هـ.ق از نوغان به عنوان بزرگترین شهر ولایت توس یاد می‌کنند به احتمال زیاد نه تنها این شهر در قرنهای اول و دوم هـ.ق وجود داشته و از اعتبار زیاد برخوردار بوده است بلکه قدمت آن قبل از اسلام نیز بر می‌گردد.
پیدایش و تکامل شهری بزرگ چون نوغان که در قرون دوم و سوم هـ.ق کرسی نشین ولایت توس بوده است نمی‌تواند در فاصله زمانی نسبتا محدود (فتح خراسان تا گزارش اولین نویسندگان قرن سوم هجری قمری) صورت گرفته باشد.
بی‌گمان وجود کاخ مرزدار توس در نوغان که بعد دارالحکومه فرمانداری خراسان اسلامی می‌گردد نیز دلیلی بر اهمیت نوغان به عنوان مهمترین شهری مرزی بوده است.
اگرچه محل دقیق نوغان به درستی مشخص نمی‌باشد اما به استناد شواهد تاریخی می‌توان احتمال داد که نوغان در جهت شرقی شهر طابران توس و بر سر راه توس نیشابور و در فاصله چهارفرسخی طابران قرار داشته است که دهکده سناباد در فاصله یک میلی (۱۶۰۹٫۳ متر) جنوب این شهر واقع بوده و کاخ حمید بن قحطبه و الی خراسان در وسط باغی بزرگ در کنار این دهکده وجود داشته است.
نوغان در قرن سوم یکی از دو شهر ولایت توس به شمار می‌آمده است و توس دومین ولایت ربع نیشابور بوده است که مهمترین ربع از چهاربخش بزرگ خراسان قدیم محسوب می‌شده و اهمیت بسزایی داشته است.
نوغان در قرن سوم بر طابران برتری داشته است ولی در قرن چهارم طابران به دلایلی چون فراوانی آب بر نوغان پیش می‌گیرد و این برتری را طابران تا قرن هفتم حفظ می‌کند در این دوران طابران کرسی نشین ولایت توس می‌گردد و نوغان به عنوان دومین شهر بزرگ ولایت توس به شمار می آید اما پس از حمل مغول به ویرانی طابران نوغان به خاطر وجود مرقد مطهر امام رضا (ع) به تدریج رونق از دست رفته را باز می‌یابد و بر طابران پیش می‌گیرد و سپس با مهاجرتهای پی در پی بر جمعیت سناباد و نوغان افزوده می‌گردد و با خرابی توس در واقعه تهاجم امیر تیموری ، طابران به کلی ویران شده و متروک می‌گردد و باقی مانده ساکنان آن به نوغان مهاجرت می‌کنند و سناباد که از قرن سوم به تدریج گسترش یافته است از قرن نهم به بعد به نوغان متصل می‌شود و نام مشهد به این آبادی جدید اطلاق می‌گردد.

نوغان مشهد

وجه تسمیه نوغان
نام نوغان در منابع قدیمی آمده است و در اکثر کتاب های لغت از آن به عنوان شهر شهرک و گاه قصبه‌ای در ولایت توس نام برده شده است صاحب مشترک نوغان (با فتح نون و سکون واو) یکی از دو شهر توس است که گروه بسیاری از دانشمندان از آن جا برخاسته‌اند.
ادامه ی نوشته

شهر مشهد و خواهر‌خوانده‌هایش

۷ شهریور ۱۳۹۱ ۱ دیدگاه
لینک کوتاه به این نوشته:

تا به حال چه قدر واژه‌ی خواهر‌خواندگی به گوش ‌تان خورده است؟ اصلا تا به حال شنیده‌اید که بعضی ها با هم خواهر خوانده یا برادر خوانده می شوند؟ فقط آدم‌ها نیستند که می توانند برای هم خواهر خوانده یا برادر خوانده باشند بلکه شهر ها هم می توانند چنین رابطه‌ای با هم داشته باشند.
خواهر خواندگی چه طور و چگونه؟
خواهر خواندگی قراردادی است میان سران مملکتی یا سران دو شهر که برای ایجاد همبستگی و اتحاد بیشتر انسانی و فرهنگی بسته می شود. این واژه اصطلاحی که از ادبیات اروپا وارد دیگر کشورها شده و برای نخستین بار در سال ۱۹۲۰ بعد از جنگ جهانی اول این قرارداد شکل گرفت. هدف از این قرارداد، پیوند و اتحاد بین شهروندان دو شهری است که دارای منافع مشترک هستند. مفاد این قراردادها موضوعات فرهنگی، اقتصادی، بازرگانی و… را شامل می شود.
در ادبیات اروپایی، خواهرخواندگی به شهرهای دوقلو یا همسان هم گفته می شوند اما در کشورهای آسیایی و آمریکایی اصطلاح خواهرخواندگی رواج بیشتری دارد و در روسیه و بلوک شرق به این کار برادر خواندگی گفته می شود.
علت به کارگیری واژه‌ی خواهرخواندگی به این اعتبار است که در خیلی از زبان های دنیا که مذکر و مونث دارند، واژه ی شهر، مونث است. (همچون واژه‌ی مدینه در زبان عرب)
معمولا دو شهر برای خواهرخواندگی باید دارای مشترکاتی باشند مثلا دو شهر تاریخی، دو شهر مذهبی، دو شهر علمی یا دانشگاهی، دو بندر و یا حتی دو نماد مشترک باشند. این مشترکات دربردارنده‌ی وسعت جغرافیایی، جمعیتی، جایگاه سیاسی، تجاری و… هم می‌شود.
خواهر خوانده های شهر مشهد

نمایی از شهر اورومچی

نمایی از شهر اورومچی

مشهد در حال حاضر با نه شهر خواهر خوانده است. شهر های لاهور و کراچی در پاکستان، اورومچی در چین، کربلا و نجف عراق مونیخ در آلمان، میلان در ایتالیا، کوالالامپور در مالزی و فرزنو در آمریکا خواهر خوانده های شهر ما هستند.
بد نیست بدانید که خواهرخواندگی فقط یک کار تشریفاتی نیست و این تفاهم نامه یک سری تعهداتی را برای طرفین در بردارد. برخی از این تعهدات اخلاقی هستند، مثلا در حوادث و بلایای طبیعی که برای یکی از شهرهای خواهرخوانده اتفاق می افتد شهر هایی که هم پیمان هستند باید به شهر آسیب دیده کمک کنند.مورد دیگری که اتفاق می افتد انتقال تجربیات و آموزش نیروی انسانی است؛ برای نمونه تجربیاتی که ما در حوزه ی شهری خود اندوخته ایم را باید انتقال بدهیم تا استفاده کنند و به کار بگیرند.
در حوزه های فرهنگی هم شهرهای خواهرخوانده با آداب، رسوم و فرهنگ یکدیگر آَشنا می شوند. توسعه ی گردشگری، معرفی شهر خواهر خوانده در رسانه های طرفین، برگزاری نمایشگاه صنایع دستی و… از جمله اتفاق هایی است که در قرارداد خواهرخواندگی اتفاق می افتد. اما در کنار این پیمان یک سری تفاهم نامه های مشترک همکاری به امضا می رسد که دربردارنده ی منافع تجاری و اقتصادی برای شهر ها می باشد.

ادامه ی نوشته

آرامگاه نادرشاه افشار

۱۲ خرداد ۱۳۹۱ بدون دیدگاه
لینک کوتاه به این نوشته:

آرامگاه نادرشاه افشار، بنایی است که به یادبود نادرشاه افشار بنیان گذار سلسله ی افشاری در شهر مشهد ساخته شده است. قوام السلطنه در اواخر دوره ی قاجار (۱۲۹۶ خورشیدی) در محل یکی از مقابر ویران شده نادری، آرامگاه جدیدی برای وی ساخت و استخوان های او را از تهران به مقبره مزبور انتقال داد. نادرشاه افشار، فاتح دهلی در هنگام حیات خود دستور به ساخت آرامگاهی کوچک در بالا خیابان مشهد داد. این آرامگاه کوچک در سال ۱۱۴۵ هجری قمری در مجاور چهارباغ شاهی و روبروی حرم امام ضا از خشت و گل ساخته شد.

این بنای جدید که در محل فعلی آرامگاه وی قرار داشت مدتی بر پا بود تا این که انجمن آثار ملی ایران در سال ۱۳۳۵ خورشیدی درصدد بر آمد آرامگاهی مناسب برای وی در همان محل مقبره ساخته قوام‌السلطنه احداث نماید. این کار از سال ۱۳۳۶ شروع شد و در سال ۱۳۴۲ به پایان رسید.

نادرشاه

نمایی از آرامگاه نادر شاه

مقبره کنونی نادرشاه واقع در ضلع شمال غربی چهارراه شهدا (نادری سابق) است که به علت این که این چهار راه در امتداد خیابانی است که بالای سر حضرت علی بن موسی الرضا است (خیابان آیت الله شیرازی) به منطقه بالاخیابان هم در میان مردم معروف است؛ این مقبره پس از حرم حضرت رضا (ع) و آرامگاه فردوسی بزرگ مهمترین موضع توریستی-تاریخی شهر مشهد تلقی می شود. این اثر در باغی به مساحت ۱۴۴۰۰ متر مربع ساخته شده و شامل سکویی دوازده پله ای، مقبره، پوششی خیمه مانند بر روی قبر، سکویی مرتفع در مجاور قبر با مجسمه نادرشاه سوار بر اسب و سه تن دیگر در پی او، یک غرفه فروش کتاب و دو تالار برای موزه است.


محل آرامگاه در مرکز نقشه مشخص است مشاهده نقشه بزرگتر

طراح بنا مهندس سیحون بود و مجسمه ها را هنرمند فقید ابوالحسن صدیقی ساخته است. مصالح مقبره به طور عمده از سنگ های خشن و سخت گرانیت کوهسنگی مشهد است. بعضی از قطعات سنگ، بسیار بزرگ انتخاب شده تا تداعی کننده مقبره دوم ساخته خود نادرشاه باشد. پوشش مقبره کاملا به شکل چادر عشایری است که نادر در آن زاده و هم کشته شده است. پوشش دیوارهای داخلی مقبره نیز از سنگ های مرمر اُخرایی رنگ مراغه انتخاب شده تا قتل نادرشاه در داخل چادر را تداعی نماید. ساختمان جدید آرامگاه نادرشاه افشار، در تاریخ ۱۲ فرودین ماه سال ۱۳۴۲ با حضور محمد رضا شاه به همت انجمن آثار ملی در باغ نادری بازگشایی شد.

تاریخچه مشهد

۲ بهمن ۱۳۸۸ بدون دیدگاه
لینک کوتاه به این نوشته:
تاریخچه شهر توس ( طوس ) یا همان مشهد خودمان
نخستین سنگی که در این شهر بنا شد به دستور فرمانده لشکر کیخسرو یعنی جناب ” توس ” پسر نوذر بود.
این شهر کوچک سرسبز به توس شهرت یافت و در خراسان در میان شهر هایی چون مرو ، نیشابور، بلخ خیلی به چشم نمی آمد.
یزگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی ، از برابر سپاه اسلام به فرماندهی (( احنف )) گریخت و به توس پناهنده شد. حکمران توس فردی بود به نام کنارنگ ، او یزگرد را به مرو فرستاد و خودش در برابر اسلام تسلیم شد .
با کشته شدن یزدگرد به دست آسیابان مروی ، اسلام در شهر توس ظهور کرد و به مردمان ستم دیده اش تولدی دوباره بخشید. پس از خلفای اموی ، عباسیان بر سر کار آمدند و گاهی بدتر از پیش از اسلام بر مردم ستم می کردند.
در آن روزگار مرو مرکز خراسان بود و (( توس )) شهرستانی بود که دو شهر تابران و نوغان در حومه او بودند ( تابران تقریبا جایی است که امروزه شهر توس نام دارد آرامگاه حکیم سخن ابوالقاسم فردوسی در آن جا آرام یافته است ). سناباد هم از روستاهای اطراف نوغان بود .

پس از مرگ هارون که در باغ حمید بن قحطبه ( باغی میان نوغان و سناباد ) دفن شده است ، پسرش مامون بر سر حکومت نشست.
مامون خراسان را محل رفت و آمد های سیاسی اش کرده بود . یکی از این رفتار های سیاست گونه مامون ، فرستادن پسر عمو و ولیعهدش به این منطقه بود.
با آمدن امام رضا (ع) اوضاع به کلی تغییر کرد ؛ بر خلاف آن چه مامون فکر می کرد مردم بیشتر به حضرت گرایش داشتند ؛ مامون که تاب این شکست را نداشت در ماه صفر ۲۰۳ ه.ق نقشه اش را در نوغان عملی کرد.
او پس از خورانیدن زهر بر این امام پیکر پاکش را در همان باغ قحطبه به خاک سپرد.
با شهادت امام رضا در شهر توس یعنی از آغاز قرن سوم ، تاریخ این شهر وارد مرحله تازه ای می شود. توس تا قرن هفتم توسعه جغرافیایی پیدا نکرد بلکه با حمله مغولان ویران تر هم شد. تا این که صفویان روی کار آمدند و با رسمی شدن مذهب شیعه توس که به مشهد الرضا شهرت یافته بود رونق بیشتری یافت. اوج این پیشرفت در زمان نادر شاه افشار بود که این شهر را پایتخت افشاری کرده بود .
در این زمان جمعیت شهر مشهد به ۲۵۰۰۰۰ ( دویست و پنجاه هزار ) نفر می رسید. اما با روی کارآمدن قاجار ها ، مهاجرت اغاز شد و جمعیت مشهد به ۸۰۰۰۰ ( هشتاد هزار ) نفر کاهش یافت.
به توپ بستن گنبد بارگاه امام رضا و کشتار مردم بی گناه این شهر توسط عبدالله و عبدالمومن ازبک ، از درد آور ترین صحنه های انقلاب مشروطه در دوران قاجار بود. در دوران حکومت رضا خان پهلوی موج تازه ای از واماندگی در این شهرایجاد شد ، از دلایل این کار مخالفت رضاخان با دین و روحانیت بود که مشهد را از شور و نشاط فرهنگی و اندیشه باز می داشت.
در زمان رضا خان هم کودتایی در مسجد گوهرشاد رخ داد که حاصل اش کشته شدن مردم بی گناهی بود که می خواستند برای پوشش ، خود تصمیم بگیرند. رویدادی همانند این در زمان محمد رضا شاه پهلوی دومین و آخرین شاه ملعون پهلوی رخ داد ، زمانی که برای نجات چند ساواکی از دست مردم، زائران حرم را به گلوله بستند.
از سال ۵۷ به بعد با پیروزی انقلاب اسلامی شهر مقدس مشهد توانست مقداری از هیبت تاریخی خود را بازیابد به گونه ای که هم اکنون سالانه ۲۰ میلیون مسافر و زائر به مشهد سفر می کنند.
به امید آن روز که مشهد ( توس ) به شکوه خود همچون گذشته بازگردد.
آمین.